مبارزات کارگران در مصر و میدان داری اپوزیسیون های درونی سرمایه

هر کجا که صدای طبقه کارگر علیه شدت استثمار، گرسنگی، آوارگی ، بی حقوقی، موقعیت وخیم معیشتی و اجتماعی خود بلند می شود، اپوزیسیون های درونی سرمایه نیز به سرعت برق آشیانه های امن سکوت و سازش را برای نشستن بر موج مبارزات کارگران و یافتن سهمی مطلوب تر در ساختار قدرت دولتی سرمایه ترک می گویند. ماه ها است که توده های کارگر مصر علیه سطح بسیار نازل دستمزدها، تنزل بیش از حد میزان مزدهای واقعی زیر فشار گرانی های سرسام آور و محرومیت عمیق از همه امکانات رفاهی و اجتماعی در حال اعتراض و مبارزه به سر می برند. اعتصابات گسترده کارگران بسیاری از نساجی ها از جمله بزرگ ترین کارخانه نساجی خاورمیانه در همان حال که دولت مصر را دست به کار تدارک وسیع ترین سرکوب ها علیه طبقه کارگر این کشور کرد اپوزیسیون های درونی بورژوازی را نیز از همه سو به جنب و جوش انداخت تا فضای مبارزه طبقاتی میان توده های کارگر و نظام سرمایه داری را به میدان مشاجرات رفرمیستی میان خود و رقبای مسلط حکومتی تبدیل کنند. این جماعت اخیراً با طرح  ضرورت اصلاحات سیاسی، از کارگران و سایر توده های زحمتکش خواسته اند تا به جانبداری از حرف های آنان در خانه بمانند و به نشانه     « سوگواری برای آینده کشور»! لباس سیاه بپوشند.

معضل کارگران مصر نه میهن، نه آینده میهن، نه درد میهن و نه هیچ مسئله « میهنی» و «ملی» بلکه فشار مرگبار استثمار سرمایه، ستمکشی فرسانیده و نابودساز ناشی از حاکمیت سرمایه و مشقات، مصائب، ادبار و ذلت ناشی از تسلط رابطه خرید و فروش نیروی کار در جامعه و جهان است. طبقه کارگر مصر یکسره در زیر خط رسمی فقر زندگی می کند و درآمد روزانه کارگران از 2 دلار آمریکا کمتر است. جنبش کارگری مصر به طور قطع در هیاهوها و جار و جنجال اپوزیسیون های درونی سرمایه هیچ نفعی ندارد و هر گام همسویی آن با این اپوزیسیون ها گامی در خلع سلاح طبقاتی اش به نفع کل بورژوازی مصر و عرب و جهان خواهد بود. کارگر مصری امروز در موقعیتی بسیار حساس و سرنوشت ساز قرار دارد. او می تواند با افراشتن بیرق ستیز علیه سرمایه داری و با تلاش برای سازمانیابی سراسری ضدسرمایه داری نه فقط توده های کارگر همزنجیر خویش در مصر که کارگران بسیاری از جوامع دیگر سرمایه داری عرب، کارگر فلسطینی، کویتی، سعودی، اردنی و لبنانی و سوری را با خود همراه سازد. رسالت یک اتحاد سراسری ضد سرمایه داری از همه توده های کارگر کشورهای عربی امروز بیش از همه بر دوش کارگر مصری سنگینی می کند. راه پیکار طبقه کارگر مصر نه همسویی با اپوزیسیون های بورژوایی مصر بلکه متحد کردن توده های طبقه خود علیه سرمایه و هموارسازی راه این اتحاد در میان کارگران همه کشورهای همجوار برای تسویه حساب با کل بورژوازی عرب است. کارگر مصری اگر چنین کند راه درست رهایی کارگر فلسطینی را نیز بر روی همه کارگران منطقه باز کرده است.

مه 2008

برای تماس اینجا را کلیک کنید