|
اعتصاب کارگران
هفت تپه و تهاجم وحشیانه نیروی انتظامی سرمایه
نبرد متحد و
پرشکوه کارگران نیشکر هفت تپه آماج حمله ددمنشانه نیروی سرکوب دولت سرمایه قرار
گرفت. یازدهمین روز اعتصاب کارگران از همه سو مورد هجوم پلیس، نیروهای ویژه
اطلاعات و سایر عوامل اعمال قهر سرمایه واقع شد و شمار زیادی از کارگران و
افراد خانواده های آنان زخمی شدند. تهاجم نیروهای سرکوب در زمانی آغاز شد که
جمعیت کثیر چند هزار نفری کارگران به رسم سایر روزهای اعتصاب همراه با زنان و
فرزندان خردسال خویش از میدان مقابل فرمانداری شوش به سوی خیابان های اصلی شهر
در حرکت بودند. آنان مطابق معمول هر روزه راه پیمایی اعتراضی خویش را شروع می
کردند تا از این طریق مظالم و جنایات غیرقابل تحمل صاحبان سرمایه و دولت آن ها
علیه خویش را با شمار هر چه کثیرتری از همزنجیران خود در شهر شوش و در تمامی
مناطق دیگر ایران و جهان در میان گذارند.
نیروهای اعمال
قهر و بربریت سرمایه هجوم خویش به کارگران و کودکان و سایر افراد خانواده آن ها
را به گونه ای بسیار برنامه ریزی شده و سازمان یافته آغاز کردند. سه فرمانده
ارشد نیروی انتظامی این عملیات را علیه کارگران رهبری می کردند. سرهنگ دانش،
سرگرد علی کرم خسروپور و سروان داریوش مولائی شخصاً در محل تهاجم حضور داشتند و
دستور اعمال قهر و تشدید هر چه بیشتر ضرب و شتم و قلع و قمع کارگران را صادر می
کردند. کارگران و خانواده های آن ها در صفوف متراکم در برابر یورش سرکوبگران
مقاومت کردند. آنان و حتی فرزندان خردسالشان دسته جمعی در زیر باتوم پلیس
فریاد می زدند : کارگر هفت تپه ایم، گرسنه ایم، گرسنه ایم، کارگر هفت تپه ایم
دستمزد خویش را می خواهیم، حقوق ماهیانه حق مسلم ماست، شفیعی حیا کن هفت تپه را
رها کن، مرگ بر شفیعی، مرگ بر زیبداری، کارگر هفته تپه ایم، می میریم، ذلت نمی
پذیریم و ......
نیشکر هفت تپه
سال هاست که به یکی از کانون های داغ مبارزه و اعتراض کارگران در ایران مبدل
شده است. هزاران کارگر این واحد بزرگ صنعتی از همان روزهای پایان جنگ ایران و
عراق و همزمان با اجرای پرشتاب پروژه های نئولیبرالی مشترک دولت رفسنجانی و
سرمایه جهانی علیه تمامی دار و ندار معیشتی کارگران، اعتصاب بسیار بزرگ و
گسترده ای را برای تحمیل مطالبات خود بر صاحبان سرمایه و دولت سرمایه داری
سازمان دادند. این مبارزات از آن زمان تا امروز در دوره های مختلف با افت و
خیزهای متناوب ادامه یافته است. در سال گذشته شمار اعتصاب کارگران به 11 بار
رسید و هر بار برای روزها به درازا کشید.
اعتصاب اخیر که
اینک در دوازدهمین روز خود سرکوب سرمایه را تحمل می کند، یکی از پرشورترین صحنه
های جدال طبقه کارگر ایران علیه سرمایه داران و دولت آن ها در سال های اخیر
بوده است. این مبارزه به رغم این سرکوب به طور قطع ادامه خواهد یافت. کارگران
بارها اعلام کرده اند که تا دستیابی به همه مطالباتشان از پای نخواهند نشست.
آنان در همه روزهای اعتصاب دست استمداد به سوی تمامی همزنجیران طبقه خویش در
سراسر ایران و جهان دراز کرده اند. کارگران بسیار زیادی از شهرهای دور و نزدیک
و از مراکز کار و تولید مختلف حمایت خود را از مبارزات آن ها اعلام کرده اند.
آنان طبیعتاً چشم به راه کمک های عملی بسیار مؤثرتر هستند. اعمال فشار عینی
کارگران در حوزه های مختلف بر صاحبان سرمایه و دولت آن ها از طریق اعتصاب و
توقف چرخ کار و تولید کاراترین سلاحی است که می تواند به پیروزی مبارزات این
کارگران کمک رساند.
26 اردیبهشت 87
برای تماس اینجا را کلیک کنید | 
