| پیروزی کارگران نیشکر هفت تپه در گرو اتحاد کارگران علیه سرمایه است* بیش از یک هفته است که کارگران نیشکر هفت تپه در شهر شوش در خوزستان در اعتصابِ توام با تحصن و راه پیمایی به سر می برند. مطالبات کارگران در این اعتصاب بسیارند ما مهم ترینِ آن ها عبارت اند از : رسمی کردن کارگران موقت، افزایش دستمزد، تشکل کارگری، اجرای طبقه بندی مشاغل و پرداخت دستمزدهای معوقه. پاسخ دولت به این اعتصاب تا کنون جز پرداخت بخشی از دستمزدهای معوقه چیزی جز ضرب و شتم و بازداشت و به طور کلی سرکوب کارگران نبوده است. در مورد جزئیات این اعتصاب گزارش های بسیاری داده شده و ما در اینجا آن ه را تکرار نمی کنیم. آنچه می خواهیم بدان بپردازیم اول اشاره به علت اصلی وضعیت کنونی کارگران نیشکر هفت تپه و سپس راه مقابله با آن است. در سال 1385، حدود دومیلیون و پانصدهزارتن شکر به کشور وارد شده است و این در حالی است که کل مصرف داخلی شکر در سال یک میلیون و هشتصد هزار تن است که تازه یک میلیون و دویست هزار تنِ آن در داخل تولید می شود و نیاز به واردات شکر فقط ششصد هزار تن است. پرسش این است که چرا در سال 1385به جای ششصد هزار تن، دومیلیون و پانصدهزارتن شکر وارد شده است؟ از عوامل دیگر که بگذریم، واقعیت این است که تولید شکر در داخل سود موردنظر شرکت های دولتی و خصوصیِ تولیدکنندۀ شکر را تامین نمی کند به طوری که این شرکت ها برای به دست آوردن این سود ترجیح می دهند به جای تولید شکر در داخل آن را از خارج وارد کنند. دولت نیز برای حمایت از این شرکت ها عوارض گمرکی واردات شکر را از 140% به 4% کاهش داده تا این شرکت ها بتوانند به راحتی و با ارزان ترین قیمت هر اندازه که بخواهند شکر وارد کنند. دولت ادعا می کند که این کار به نفع مردم است زیر به این ترتیب شکر ارزان تر به دست مردم می رسد. این ادعا دروغی بیش نیست، زیر قیمت شکر در بازار نه تنه کاهش پید نکرده بلکه، برعکس، افزایش یافته است. بنابراین، واردات شکرنه فقط مشکل گرانی شکر را حل نکرده بلکه هزاران کارگر نیشکر هفت تپه را نیز در معرض بیکاری و خانه خرابی هر چه بیشتر قرار داده است. ما چه باک ! اگر هزاران کارگر بیکار و بی خانمان می شوند و مردم شکر را گران تر از پیش می خرند، در عوض به شکرانۀ واردات کوه عظیمی از شکر سود مطلوب شرکت های دولتی و خصوصی متعلق به آقازاده ها به دست آمده و این شرکت ها به ثروت های نجومی دست یافته اند. پس، نیازی به توضیح بیشتر ندارد که کارگران نیشکر هفت تپه قربانی حرص و آز سیری ناپذیر صاحبان ثروتمند این شرکت ها برای سوداندوزی هرچه بیشتر شده اند. ما ببینیم ثروت عظیم این شرکت ها و آقازاده ها از کج آمده است. برای واردات دومیلیون و پانصد هزار تن شکر در سال 1385، یک میلیارد دلار یعنی حدود هزار میلیارد تومان پول خرج شده است. بودجۀ اصلی یا که صرف واردات می شود پولی است که از فروش نفت به دست می آید. نفت را چه کسانی از اعماق زمین بیرون می کشند تا صاحبان وسایل تولید آن را به دلار تبدیل کنند؟ کارگران. پس، شرکت های دولتی و خصوصیِ واردکنندۀ شکر درواقع شیرۀ جان کارگران نفت را در شکل دلار خرج واردات شکر می کنند ت با فروش آن در بازار پول بازهم بیشتری را به جیب بزنند. ما این پولِ بیشتر از کج می آید؟ کشورهایی که ایران از آن ها شکر وارد می کند عبارت اند از انگلیس، آلمان، بلژیک، سوئیس، اتریش، ترکیه، برزیل، آفریقای جنوبی و امارات متحدۀ عربی. چه کسانی شکر را در این کشوره تولید می کنند؟ بازهم کارگران. شکری که وارد ایران می شود محصول کار کارگران کارخانه های تولید شکر در کشورهای فوق است و پولی که به جیب شرکت های وارد کنندۀ شکر می رود بخشی از شیرۀ جان کارگران این کشورهاست. به این ترتیب، هم پولی که صرف خرید شکر از خارج می شود و هم سودی که با فروش این شکر در داخل به جیب شرکت های واردکنندۀ شکر می رود هردو از شیرۀ جان کارگران- اعم از ایرانی و خارجی- مکیده شده است. و همین است آن رابطۀ اجتماعی انسان ستیزی که انبوه انسان هایی را که برای امرار معاش مجبورند نیروی کار خود را به ارزان ترین قیمت بفروشند به بردۀ مزدبگیر شمار اندکی ددمنش خون آشام تبدیل کرده است که فقط و فقط به دلیل مالکیت بر وسایل تولید بر سرنوشت این اردوی بیشمار کار حاکم شده اند. پس، در یک کلام، علت اصلی خانه خرابی و سیه روزی هزاران کارگر نیشکر هفت تپه حاکمیت رابطۀ ضدانسانی سرمایه است که در آن جز سوداندوزی هرچه بیرحمانه تر و ددمنشانه تر مشتی سرمایه دار به بهای از هستی ساقط کردن میلیون ها انسان هیچ چیز دیگری معنا و مفهوم ندارد. بدین سان، تنها راه رهایی کارگران نیشکر هفت تپه از تمام بدبختی هایشان راه مبارزه با سرمایه به مثابه رابطه یا اجتماعی است که تمام بشریت را به اسارت خود درآورده است. ما چگونه؟ بدون شک، همین اعتصاب کارگران نیشکرهفت تپه خود مبارزه با سرمایه است، چرا که مضمون آن گرفتن سهم هرچه بیشتری از سرمایه به نیروی خود کارگران و بدین سان تضعیف قدرت سرمایه است. ما به زانودرآوردن سرمایه داری به مبارزۀ سازمان یافته و سراسری کارگران نیاز دارد. قدرت سرمایه از آن روست که کارگران در مقابلش زانو زده اند. اگر کارگران برخیزند، این سرمایه است که در مقابل آنان زانو خواهد زد. چنان که دیدیم آنچه که هم اکنون کارگران نیشکر هفت تپه را در معرض بیکاری و سیه روزیِ بیش از پیش قرار داده واردات شکر با هدف سوداندوزی هرچه بیشتر است. ما اگر کارگران نفت و گاز و پتروشیمی برای حمایت از کارگران نیشکر هفت تپه تولید نفت و گاز و محصولات پتروشیمی را بخوابانند، شرکت های واردکننده شکر پول واردات شکر را از کجا خواهند آورد؟ اگر کارگران کشورهای صادرکننده شکر به ایران در حمایت از کارگران نیشکر هفت تپه تولید شکر را متوقف کنند، یا اساسا شکری وجود خواهد داشت که سرمایه داران ایرانی آن را وارد کنند و با فروش آن در بازار خود به سودهای نجومی دست یابند و کارگران را به خاک سیاه بنشانند؟ همین قدر برای نشان دادن قدرت اتحاد و همبستگی کارگران برای به زانودرآوردن سرمایه داری کافی است. شکایت به نهادهایی چون سازمان جهانی کار البته لازم است. ما قبل از آن و مهم تر ازآن لازم است که کارگران نیشکر هفت تپه هم طبقه یا های خود در ایران و سایر نقاط جهان به یاری فرابخوانند. لازم است که با کارگران نفت و گاز و پتروشیمی وارد مذاکره شوند و ضرورت توقف تولید نفت و گاز و محصولات پتروشیمی ر با آنان در میان گذارند. لازم است که در کنار شکایت به سازمان جهانی کار برای کارگران تولید کننده شکر و تشکل های آنان در سایر کشوره نامه بنویسند و لزوم خواباندن تولید شکر را در کشورهایشان خاطرنشان کنند. ناگفته پیداست که تلاش برای ایجاد صفی متشکل و سراسری علیه سرمایه به هیچ وجه به معنی دست کشیدن یا حتی کمرنگ کردن مبارزه بالفعل کنونی برای دست یابی به مطالباتی چون افزایش دستمزد، لغو کارموقت وتشکل کارگری نیست. درواقع، کارگران نیشکرهفت تپه حتی بدون یاری کارگران دیگر نیز چاره یا جز ادامۀ این مبارزه ندارند. تمام نکته در این است که دست یابی به همین مطالبات با ایجاد صف متحد و متشکل کارگران علیه سرمایه امکان پذیر است. قدرت سرمایه و سرکوب آن را فقط و فقط با قدرت سرمایه ستیزِ کارگران متحد ومتشکل می توان درهم شکست. کارگران نیشکر هفت تپه ! برای حمایت از خود، سایر کارگران و در درجۀ اول کارگران نفت و گاز و پتروشیمی را به توقف چرخ تولید فرابخوانید! کارگران نفت و گاز و پتروشیمی ! هم زنجیران شما در نیشکر هفت تپه هم اکنون به حمایت و همبستگی شما نیاز دارند. مطالبات آنان همان خواسته های شما و کل کارگران ایران است. افزایش دستمزد، الغای کارموقت و استخدام رسمی کارگران و سرانجام تشکل کارگری دیگر نه خواسته های این یا آن بخش از طبقۀ کارگر بلکه مطالبات طبقاتی کل طبقۀ کارگر ایران به شمار می روند. بنابراین، حمایت از اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه درواقع حمایت از کل طبقۀ کارگر از جمله خودِ شماست. این حمایت، حمایت یک هم سنگر از هم سنگر خویش است. پس، به پا خیزید و برای اعلام همبستگی با کارگران نیشکر هفت تپه تولید نفت و گاز و محصولات پتروشیمی را متوقف کنید! فعالان جنبش کارگری 15/7/1386 *این بیانیه به مناسبت اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه در مهرماه 86 منتشر شده است. از آنجا که کارگران نیشکر هفت تپه هم اکنون (اسفند 86) برای دریافت دستمزد های معوقه خود بار دیگر دست به اعتصاب زده اند، ما انتشار مجدد این بیانیه را لازم دانستیم. فعالان جنبش کارگری 20/12/1386 برای تماس اینجا را کلیک کنید | 
