|
ادامه اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه
اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه وارد سومین روز خود شد.
بیش از 3000 کارگر بخش های مختلف این شرکت از روز
دوشنبه دست به اعتصاب زده اند و تمام قسمت های کار و
تولید را به طور کامل متوقف کرده اند. کارگران از همان
دقایق نخست شروع اعتصاب مطالبات خود را به شرح زیر
اعلام کرده اند :
1.
دو ماه حقوق معوقه کارگران باید بی درنگ پرداخت گردد.
2.
بساط پرونده سازی علیه فعالین کارگری باید به طور کامل
پرچیده شود.
3.
احضار فعالین کارگری به دادگاه باید متوقف گردد.
4.
یعقوب شفیعی مدیر عامل و کل اعضای هیئت مدیره شرکت
باید از سمت خویش برکنار شوند.
5.
« زیبداری» رئیس اداره حراست و سرکرده قوای سرکوب
سرمایه علیه کارگران باید معزول گردد.
کارگران در حین اعتصاب مراتب خشم و نفرت عمیق خود را
از نیروی سرکوب، دادگاه ها، کارفرمایان و در یک کلام
کل صاحبان سرمایه و عوامل حراست از نظام سرمایه داری
به نمایش نهادند. 3000 کارگر اعتصابی همه جا با صدای
بلند فریاد زدند که به سرکوب، توطئه و جنایت علیه
کارگران پایان دهید و به جای آن مطالبات توده های
کارگر را پرداخت کنید. از لحظه شروع اعتصاب تا اکنون،
نیروهای پلیس دولت سرمایه داری در سطحی بسیار وسیع
صفوف کارگران اعتصابی و تظاهرات آن ها را در محاصره
خود گرفته اند. این نیروها به شکل های مختلف برای
پایان دادن به اعتصاب و درهم شکستن مبارزات کارگران
تلاش می کنند.
شرکت نیشکر هفت تپه در طول 2 سال اخیر یکی از پرخروش
ترین کانون های اعتراض و عصیان کارگران ایران بوده
است. اعتصابات و مبارزات کارگران شرکت همواره مورد
حمایت وسیع کارگران دیگر به ویژه کارگران منطقه
خوزستان قرار گرفته است. سازماندهی 13 اعتصاب بزرگ در
طول 13 ماه توسط کارگران که بعضاً با شرکت وسیع تمامی
5000 کارگر کارخانه همراه بوده نشانه سطح بالای
آمادگی، عزم راسخ برای مبارزه با استثمار و مظالم
سرمایه و گواه بارز قدرت تدبیر و ابتکار برای پیشبرد
این مبارزات است. در عین حال، روند پیکار کارگران
نیشکر هفت تپه در طول این 2 سال وجود یک حلقه سست و یک
ضعف عمومی بسیار بارز و تعیین کننده کل جنبش کارگری
ایران را نیز در برابر دیدگان همه فعالان واقعی و آگاه
این جنبش بیش از پیش برجسته کرده است. در شرایطی که
1200 کارگر لاستیک البرز در تهران، 3000 کارگر تولید
نیشکر در خوزستان، صدها کارگر کشتی ساز در بوشهر،
هزاران کارگر معترض عاصی در قزوین، ده ها هزار کارگر
معلم در همه مناطق ایران، هزاران کارگر راننده شرکت
واحد، شمار کثیر توده های کارگر دیگر در حوزه ها و
عرصه های مختلف کار در شهرهای دور و نزدیک، هر روز و
هر هفته فریاد اعتراض و نارضائی و خشم خویش را بر صورت
صاحبان سرمایه و دولت آن می کوبند، این جنبش همچنان
پراکنده، درمانده و عاجز از هر نوع اعمال قدرت سرنوشت
ساز علیه سرمایه داران و نظام سرمایه داری است.
ضعف مبارزات کارگران نیشکر هفت تپه، لاستیک البرز،
ایران صدرا، کارگران بجنورد، رانندگان شرکت واحد،
کارگران قزوین، گیلان، کردستان، یزد و خوزستان و در یک
کلام پاشنه آشیل اساسی جنبش کارگری ایران به طور واقعی
فقدان یک سازمان سراسری ضدسرمایه داری با افق لغو کار
مزدی است. مادام که این سازمان وجود ندارد جنبش کارگری
نیز قادر به غلبه بر این وضعیت نخواهد بود. با مبارزات
پراکنده، با ایجاد دکان های چانه زنی سندیکالیستی و
نوع این ها نمی توان در مقابل طبقه هار سرمایه دار و
دولت آن موفقیت چندانی به دست آورد. رویکردهای
رفرمیستی راست و چپ در تمامی طول این 2 سال به شکل های
مختلف تلاش کرده اند تا شاید سایه سیاه راه حل ها و
نسخه پیچی های رفرمیستی خود را بر سر مبارزات کارگران
نیشکر سنگین کنند. عوامل این رویکردها در همین راستا
دست به چاره پردازی هایی زده اند که جز پاشیدن خاک به
چشم کارگران و هموارسازی راه شکست مبارزه طبقاتی آنان
هیچ نتیجه دیگری به بار نیاورده و نمی تواند به بار
آورد. ارجاع علت همه مشقت ها، تعویق دستمزدها و مصائب
زندگی کارگران هفت تپه به واردات بی رویه شکر!! و سپس
تبلیغ ضرورت حمایت طبقه کارگر از سرمایه داران کارخانه
های « درحال ورشکستگی»!! و به طور مشخص همین واحد عظیم
صنعتی از جمله این توهم بافی ها و چاره پردازی های تا
مغز استخوان رفرمیستی و سرمایه پسند است. این نوع
تحلیل ها و چاره جوئی ها نه تحلیل و راه چاره کارگران
آگاه برای حل مشکلات طبقه خویش بلکه صرفاً راهکارها و
سیاست پردازی های بخشی از بورژوازی هار ایران در مقابل
بخش دیگر آن است. این که واردات شکر بی رویه است یا با
رویه نه مسئله جنبش کارگری بلکه مسئله سرمایه داران و
دولت سرمایه داری است. هیچ کارگر دارای حداقل آگاهی و
شعور طبقاتی نیز راه تحقق مطالبات خود را را در حمایت
از صنایع کوچک و صاحبان سرمایه های خرد جستجو نمی کند.
ریشه گرسنگی ها، بی خانمانی ها، بیماری ها و بدبختی
های کل طبقه کارگر ایران و از جمله کارگران نیشکر هفت
تپه در موجودیت و استیلای نظام سراسر ستمگرانه سرمایه
داری نهفته است. هر گام موفقیت این جنبش و هر میزان
پیروزی مبارزات کارگران نیشکر هفت تپه نیز در گرو
مبارزه متحد و متشکل سراسری علیه سرمایه داری است.
کارگر نیشکر هفت تپه در مطالبه حق سندیکا یا حتی توسل
به سندیکا سازی نیز به طور قطع به هیچ چیز نخواهد
رسید. وقت آن است که کارگران از درون همین مبارزات و
اعتصابات بالفعل خویش سنگ بنای تشکل شورائی ضد سرمایه
داری خود را مستقر سازند. از درون همین شورا برای تصرف
کارخانه و برنامه ریزی کار و تولید توسط خود اقدام
کنند. همزمان از همه کارگران خوزستان، همه کارگران
ایران و کل طبقه کارگر جهانی بخواهند که به حمایت از
شورای آن ها برخیزند. کارگران نیشکر هفت تپه با گزینش
این رویکرد می توانند تلاش برای اعمال قدرت هر چه وسیع
تر علیه سرمایه داران و دستیابی به مطالبات روز خویش
را با تلاش برای ایجاد یک سازمان سراسری ضد سرمایه
داری با افق لغو کار مزدی درهم آمیزند.
کارگران علیه سرمایه متشکل شویم !
کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری (منطقه تهران)
18/2/87
www.hamaahangi.com
برای تماس اینجا را کلیک
کنید |